I’m only honest when it rains, an open book with a torn out page

 

Finn Nyberg | 30.04.1994, Kiruna

student geodezji | kelner w małej knajpce w centrum miasta | mieszkanko dzielone z współlokatorem | Edgar jedyną miłością jego życia

Ojciec go wydziedziczył już cały miesiąc temu, a mama ciągle wydzwania i prosi żeby wrócił do rodzinnego domu, jakby nie potrafiła zrozumieć, że konfrontacja tych dwóch mężczyzn doprowadzi albo do kolejnej wojny światowej, albo do nuklearnej katastrofy. I może by chciał być znów w Szwecji, ale już nie ma po co. Zerwał wszystkie kontakty, zapomniał o rodzinie, znajomościach, miłościach, a nawet przyjaźniach. Tak jakby ktoś wszystko z niego wyrwał, a on został pusty. I na siłę stara się pozapychać tą pustkę nauką, pracą, układaniem lego i grami. Można by nawet powiedzieć, że wychodzi mu całkiem przyzwoicie, w końcu jeszcze nikt z jego nowych, tutejszych znajomych, nie zauważył jak dużo z nim nie tak. Ukrywa się pod maską całkowicie zrównoważonego psychicznie, starego siebie, co też w zupełności przeczy ze „zrównoważonym psychicznie”. I sobie jest. Taki nienaturalnie wysoki kłębek rozpaczy i radości, z domieszką dobrego humoru, braku jakichkolwiek zahamowań, bezczelności, a także niewielką ilością uroku, jako wisienką na torcie.

Still I’m pinned under the weight
Of what I believed would keep me safe

Dobry ^^
Karta jest krótka, zdradza niewiele i kreuje Finna nie tak jak chciałam - jak zwykle nie umiałam się wyrazić, więc wyszedł zbyt... dramatyczny? Ale chyba ten ukryty w niej gif mówi sam za siebie.
No i szukamy współlokatora, tylko może trochę bardziej zrównoważonego, bo rozniosą tą chałupkę.
W tytule i cytacie Sleeping At Last.